anlar ve anılar.

Hayatından çok fazla an geçtikten sonra bir gün gelir, belki yirmi yaşındaki kahkahanı yeniden duymak istersin, belki çocuğuna onun yaşındaki halinin tıpkısı olduğunu söylemek istersin, belki torunun kedilerden korktuğunda, ona ömrünün her anında kedileri nasıl kucakladığını göstermek istersin, belki görmeye ihtiyacın olur babanın elini yeniden tuttuğunu.. Ya da belki de yalnızca hatırlamak istersin..
İnsana yetmiyor hafızası,.. İhanet ediyor..
Kış geliyor sen sonbaharı konusuyorsun. Mandalina kokusu ya da kesme şeker tadı gerekiyor cocukluğuna dönmen için. Bir dostunla farkediyorsun "duvarların sağlam , yıkılmaz sanıyorsun." Ve öyle olmadığını bilenler ya kilometrelerce uzakta oluyor ya da uzaklığını ölçmeye rakamlar yetmiyor.
Anılar kanatlanıp uçuşuyor. Arafta gibisin, unutmuyorsun ama hatırlamıyorsun da.