anlar ve anılar.

Hayatından çok fazla an geçtikten sonra bir gün gelir, belki yirmi yaşındaki kahkahanı yeniden duymak istersin, belki çocuğuna onun yaşındaki halinin tıpkısı olduğunu söylemek istersin, belki torunun kedilerden korktuğunda, ona ömrünün her anında kedileri nasıl kucakladığını göstermek istersin, belki görmeye ihtiyacın olur babanın elini yeniden tuttuğunu.. Ya da belki de yalnızca hatırlamak istersin..
İnsana yetmiyor hafızası,.. İhanet ediyor..
Kış geliyor sen sonbaharı konusuyorsun. Mandalina kokusu ya da kesme şeker tadı gerekiyor cocukluğuna dönmen için. Bir dostunla farkediyorsun "duvarların sağlam , yıkılmaz sanıyorsun." Ve öyle olmadığını bilenler ya kilometrelerce uzakta oluyor ya da uzaklığını ölçmeye rakamlar yetmiyor.
Anılar kanatlanıp uçuşuyor. Arafta gibisin, unutmuyorsun ama hatırlamıyorsun da.

tanıdıkrüzgar.

istanbul'un orta yerinde, istiklal'de, bir ilk kış zamanı yanağıma bir rüzgar değdi.

içimde saklı tuttuğum buzullar eridi. kayalıklarda kuşlar cıvıldadı.
ve içimde saklı tuttuğum küçük çocuk, henüz ölmemiş olan annesine gülümsedi.
uzun bir yoldan geliyordu gözlerim ve yine beceriksizce sustular. çok fazla şey demek istediler aslında. çok söz, çok şiir, çok şarkı, çok çığlık!
ama en çok da siz de ağlıyor musunuz diye sormak istediler onun gözlerine. gözlerinin etrafındaki kahverengi halkalara..
ince, keskin birşeylerle yaralamıştık birbirimizi bu rüzgarla ama O, bir kuş tüyünden fazlasını savurmazdı ki kimseye. bunu hatırlattı yanağımdaki esinti.
sonra,
sonra ne mi?
hiç...
belki sadece biraz içki.

bir kuşun anısı.

O büyük ve muazzam zamanda unuttum

Kanatlarım çok oldu üşüyor benim

Bu beyaz ıssızlıkta göğsüme düşüyor

Bu yüzden eğik boynum.

Bir kuşun anısı kalmış bende, saklı

Bundan gözlerimdeki kayalık,

İçimdeki serseri buzullar

Dürtme içimdeki narı

Üstümde beyaz gömlek var.

Birhan Keskin