sır.

kış geldi.

kavak ağacı kendi sesinden bilirmiş kışın geldiğini. Ben anlıyorum kavak ağacını. ben de zihnimin sesini kısamıyorum, kış geldiğinde. bir nehir hakkında konuşup duruyor, soğuklar başladıgından beri.-kimsenin bilmediği bir dilde.-

nehir her sabah aynı kıyıya dokunup aşındırıyor, kıyı bunu farkında mı? kıyı da kendini dünya sanıyor,toprağım ben diyor. -herkes bana dokunmaya mecbur. 

nehir umutsuzluğa düşüyor , ben bin sabah dokunsam da farketmez beni koskoca kıyı, -ben bir damlacık suyum. 

bir sır var, nehir henüz bilmiyor, bir rüzgar onun kulağına fısıldayana dek bilmeyecek. O koskoca kıyı her sabah aynı kıyıdır, nehir ise her sabah yepyeni , tazecik pırıl pırıl bir damla.

kıyılar nehirler için var. kışlar düşünmek için. kavak ağaçları var  zihnimizin sesine yarenlik etsinler diye. ve kelimeler var kendi rüzgarını arayan. sırrı merak ediyorlar.