figüran.

filmde O'na benzettiğim adam, figüranmış meğerse. ilk kavgada ölüyor. o zaman filmin sonunu da hiç merak etmiyorum. Ona benzeticek birini daha ararken öylece bitiriyorum. belki de ben de bir figüranım. ve bu yüzden kimse sonumu merak etmiyor. oysa benim sonum, benim son umudum. az biraz rüzgarlı, dolunaylı bir yaz gecesinde kara kara senaryomu düşünürken kimi kanalı çoktaan değiştirmişti, kimi uykuya dalmıştı, kimi bilete verdiği onca parasına üzülerek sinemadan çıkıyordu. eve geç kaldığımda babama uydurduğum o harikulade yalanlardan hiç biri gelmiyordu aklıma şimdi, senaryomu sürdürmek için. bir figüranın filmi ne kadar sürer ki zaten? partide dans eden mor elbiseli kız, pastanede arka masada kek yiyen şapkalı kadın, çantası çalınınca çığlık atan teyze? yani ne kadar sürebilirdi ki? peki ya en can alıcı bir kısmın ya da son sahnenin figüranıysam? belki de woody allen gibi benim de ihtiyacım olan yalnızca bir "son"dur? ve yahut başka figüranlara ihtiyacım vardır biraz. ardından başrol oyuncusu ben olabilirim. ve böylece sonumu merak edenler çıkar... kanalı çoktan değiştirmedilerse..