Gam zeh ya'avor...*

çok sustuğum bir zamanda bana verilen bir hediyeydi.. konuş diyordu sanki.. böylesine minik ama değerli şeyler değil mi bizi hayata bağlayan? insanın, her bir kaybedişinde, elinden tutup kaldıracak, canımın içisin diyecek kimse kalmamış ta olabilir.. o an kalkıp koşabilelim diye bir esinti kulağımıza getiriyor işte bir şekilde bunu. bir tesadüf mü, şans mı, kader mi bilemiyorum... ama bir gücü var biliyorum..

*bu da geçer ya hu...