çok sustuğum bir zamanda bana verilen bir hediyeydi.. konuş diyordu sanki.. böylesine minik ama değerli şeyler değil mi bizi hayata bağlayan? insanın, her bir kaybedişinde, elinden tutup kaldıracak, canımın içisin diyecek kimse kalmamış ta olabilir.. o an kalkıp koşabilelim diye bir esinti kulağımıza getiriyor işte bir şekilde bunu. bir tesadüf mü, şans mı, kader mi bilemiyorum... ama bir gücü var biliyorum..
*bu da geçer ya hu...
Cumartesi, Şubat 27
Pazar, Şubat 14
love me.
aynaya hiç bakmamış olsaydın, çirkin olduğun için üzülür müydün?
"apti" kedim benim. onu tekmelemek için uzanan bi ayağı bile onu sevecek zannederek kaçmayacak kadar aptidir.
*yeni yıl kumrusu
cok sevdıgı bır adam tarafından terkedılmıs gıbı taslasmıs bu sehırde ezgının gunlugunun o yumusacık sesı bos sokaklarda oksayacak bır ruh ararken,benım gun gectıkce grı saclı bır kadın gıbı yalnızlasan ruhum serce parmagıma oturmus kendı etrafını gorunmez ama gayet dokunulabılen bır telle cevırıyordu.ıcının kuytularına uc-bes ıyı ınsan saklamıs olan bense camın kenarına konan kumrulara ısımler takıyorum o sıra.aklım dunyanın 24saatlık sacmalıklarına sıgamayacak kadar cok dolu ve kalbım ıcıne su aralar etrafımızdan bolca akıp gıden,hergun yenılenen gereksız ınsanları alamayacak kadar kıbırlı ve rengı ask,kokusu keder sevdalarla mutlu.
ne yazıkkı baskaları gıbı olamayıslarım benı tuhaflıga yaklastırırken,buna dayanamayan ıcımdekı kucuk kız gozbebegımdekı cocuk parkında oturmus hala bırseyler karalıyor bıryerlere.
derken 365 tane daha sacmalık yasayabılelım dıye bır sans daha cıkıverıyor karsımıza,ben kendı kendıme konusurken.olsun dıyorum,bırgun elbet sılkınıp uzerımdekı olu topragından gerceklıgımı anlatıcam dıyorum.
kıme mı?yalnızca kendıme.kendıme,serce parmagımda oyalanan ruhuma ve cam kenarındakı kumrulara.hangılerı dıye sorma cunku bılmezsın buyuk ıhtımalle,hepsının ısmını kendım koydum zıra.
bir yıl için, bir dost içindi.
bir başlangıç olsun mu?
ne yazıkkı baskaları gıbı olamayıslarım benı tuhaflıga yaklastırırken,buna dayanamayan ıcımdekı kucuk kız gozbebegımdekı cocuk parkında oturmus hala bırseyler karalıyor bıryerlere.
derken 365 tane daha sacmalık yasayabılelım dıye bır sans daha cıkıverıyor karsımıza,ben kendı kendıme konusurken.olsun dıyorum,bırgun elbet sılkınıp uzerımdekı olu topragından gerceklıgımı anlatıcam dıyorum.
kıme mı?yalnızca kendıme.kendıme,serce parmagımda oyalanan ruhuma ve cam kenarındakı kumrulara.hangılerı dıye sorma cunku bılmezsın buyuk ıhtımalle,hepsının ısmını kendım koydum zıra.
bir yıl için, bir dost içindi.
bir başlangıç olsun mu?
gala.
içinizde havai fişekler patlarken dışınız gülmüyorsa "bu sondu" demenin vaktidir belki?
bişeyler yapmalıyız artık.
kıpırdayın!
hatta önce kıkırdayın biraz!
;)
bişeyler yapmalıyız artık.
kıpırdayın!
hatta önce kıkırdayın biraz!
;)
Kaydol:
Yorumlar (Atom)